TOLEDO,met gotisch-moorse vesting,de Alcázar,en een van de mooiste kathedralen van Spanje, is een schilderachtige stad in een prachtige omgeving,ligt op een granietberg boven de Rio Tajo(Taag)en is de provinciehoofdstad van Castilla La Mancha. Toledo is tevens de zetel van de aartsbisschop en primaat van Spanje. 

De opbouw van de stad met de wirwar van nauwe straatjes en doodlopende steegjes, is typisch Moors. Ook de huizen met hun weinige ramen, erkers met traliewerk en open patio's getuigen van de oosterse invloeden; de talrijke kerken, kloosters en ziekenhuizen stammen daarentegen uit de christelijke tijd. De gehele stad is eigenlijk een uniek openluchtmuseum van de oud-Spaanse geschiedenis; sinds 1970 worden alle bouwwerken grondig gerestaureerd. Verder is Toledo nog bekend om haar messen en inlegwerk in goud en zilver.

 

GESCHIEDENIS 

Toledo, een van de oudste steden van Spanje, was vroeger de hoofdstad van de Iberische Carpetanen en werd in 192 v.Chr. door de Romeinen veroverd, die haar 'Toletum' noemden. Onder de Westgoten was de stad van 534 tot 712 opnieuw hoofdstad en werden er talrijke concilies gehouden. In de Moorse tijd (712-1085) heette de stad 'Tulaytulah' en was tot 1035 de zetel van een emir onder het opperbevel van de kalief van Córdoba; daarna beleefde de stad als zelfstandig koninkrijk een bloeitijd door wapenfabricage en de zijde- en wolindustrie.

Ook wetenschappen werden op hoog niveau beoefend. De christelijke bewoners, de Mozaraben (d.w.z. 'Arabische knechten' of 'onechte Arabieren') namen de Arabische taal over, die ook later nog lange tijd naast het Spaans bleef bestaan en pas in 1580 werd verboden. In 1087 werd de stad de residentie van de koningen van Castilië en tevens het kerkelijk centrum van heel Spanje. De namen van de kardinalen en aartsbisschoppen Mendoza,  Jiménez, Albornoz zijn verbonden met de belangrijkste gebeurtenissen van de Spaanse geschiedenis uit die tijd. Hier begon ook de volksopstand van de Comuneros. Toen Philips II de residentie naar Madrid verhuisde (van 1559-1561 resideerde hij echter weer in Toledo), verloor de stad haar politieke betekenis. In de Spaanse burgeroorlog werd Toledo beroemd door de verdediging van de Alcázar.

 

BEZIENSWAARDIGHEDEN

Het is onmogelijk alle bezienswaardigheden van de stad te vermelden maar vanuit Plaza de Zodocover, het verkeerscentrum van de stad, kun je in alle richtingen lopen en iets bijzonders tegenkomen, de stad staat namelijk vol van bezien , het verkeerscentrum van de stad, vanwaar men in zuidelijke richting naar de Alcázar, in oostelijke richting naar het Hospital de Santa Cruz en in noordelijke richting naar het naburige Miradero komt.

 

Ten zuidwesten van het plein loopt de drukke Calle del Comercio naar het eigenlijke centrum van de stad, de Plaza del Generalismo, met het eenvoudige Palacio Arzobispal (aartsbisschoppelijk paleis) aan de noordwestzijde. Aan de zuidwestkant van dit plein staat het Ayuntamiento (stadhuis) uit 1618, met twee imposante hoektorens en een mooie betegelde fries uit 1595 in de kapittelzaal.

 

Aan de oostkant van de Plaza del Generalísimo bevindt zich de **kathedraal, het symbool van de stad en de 'Catedral Primada' van Spanje, gebouwd tussen 1227

en 1493 op de plaats van een voormalig Moorse moskee; met die van Burgos de belangrijkste gotische kathedraal van het land. De 90 m hoge noordtoren bevat de beroemde 'Campana gorda', een klok  van 17515 kg, die in 1753 werd gegoten. De zuid-toren met barokkoepel is nooit voltooid. Bij de hoofdfaçade drie imposante gotische portalen (1418-1450), rijk versierd met beelden en reliëfs, het middenportaal, de Puerta del Perdon, is van Hans de Duitser (Juan Aleman). Van de mooie zijportalen moet vooral de Puerta de los Leones genoemd worden, achterin de zuidelijke dwarsbeuk, die tussen 1458 tot 1466 werd gebouwd in overdadige gotische stijl (binnenin *houtreliëfs uit de 16de eeuw, o.a. het 'keizerorgel' uit 1594, met stenen klankbodem; gerestaureerd); verder nog twee portalen aan de noordzijde van de kathedraal bij de kruisgang, vanwaar men ook de kerk binnenkomt (ingang links van de noordtoren).

 

INTERIEUR

van de kathedraal (110 m lang, de Capilla de San lldefonso niet meegerekend) biedt met zijn 88 sterk gelede zuilenbundels een unieke aanblik. De prachtige glasschilderingen zijn uit de 16^de eeuw. De rijk vergulde *Capilla Mayor heeft een prachtig versierde traliewerk uit 1548. Het grote retabel (1504) van verguld en beschilderd  larikshout bevat scènes uit het Nieuwe Testament, uitgevoerd in vier gedeelten boven elkaar met levensgrote figuren; in het midden zit er een prachtige Custodia in de vorm van een piramide op. Aan weerskanten van het hoofdaltaar zijn oude koningsgraven (Sepulcros reales) uit 1289. De muren van de Capilla Mayor zijn gedecoreerd met heiligenbeelden en reliëfs; achterin  de Capilla het graf van kardinaal Diego de Astorga, met de Transparente, een indrukwekkend marmeren Maria-altaar, dat overgaat in een beschilderde, opengewerkte koepel (1722). Bij het koor een reja uit 154e en een *'Silleria' (gestoelte) uit walnotenhout; in de 'Silleria baja' (1495) 54 historische reliëfvoorstellingen van de strijd tegen Granada; rijk gebeeldhouwde 'Silleria alta' uit 1543, *epistelzijde van Berruguete, evangeliezijde van Felipe Vigarni. Op het vrijstaande altaar in het koor het zwart uitgeslagen stenen beeld van de 'Virgen Blanca' (ca. 1300). - Meteen rechts van de hoofdingang bevindt zich in de zuidtoren de Capilla Moz*rabe (1504), waar dagelijks rond 9.45 uur een kerkdienst plaatsvindt volgens Westgotische (Mozarabische) ritus. Vanaf de koorgang komt men in de *Sala Capitular (1512), met prachtig Artesonado-plafond, 13 muurschilderingen en beelden van de aartsbisschoppen van Toledo. In de Capilla de San lldefonso, de middelste koorkapel, talrijke grafmonumenten. Links daarvan de *Capilla de SanVago in rijke gotische stijl, met mooie gotische grafmonumenten van marmer uit 1488; o.a. het graf van de stichter Alvaro de Luna en zijn vrouw. Meteen naast deze kapel bevindt zich de ingang naar de *Capilla de Reyes Nuevos', uitgevoerd in platereske stijl. - Links hiervan de ingang naar de Sacrlstia, gebouwd tussen 1592 en 1616, met mooi portaal; op het altaar de 'Ontkleding van Christus' (1579) van El Greco; rechts van het altaar de 'gevangenneming van Christus' (1788) van Francisco Goya; verder aan de muren een cyclus van 16 schilderijen van apostelen, van El Greco. - Aangrenzend aan de sacristie het Ochavo, een achthoekig vertrek met hoge koepel, die in 1670 door F. Ricci en Carreno is beschilderd; het vertrek wordt als relicario gebruikt (ca. 400 relikwieën). Daarnaast de Capil- /a Virgen del Sagrario met een kostbaar gedecoreerd beeld van de tronende Moeder Gods (ca. 1200). - In de Capllla de San Juan onder de noordtoren bevindt zich de *domschat (Tesoro mayor). Belangrijkste stuk is de beroemde *Custodia van Enrique de Ade (1524), bijna 3 m hoog met een gewicht van 172 kg en met 260 beeldjes van verguld zilver. - Aan de noordkant van de kathedraal de krulsgang (1389 begonnen). In de 'claustro bajo' (onderste kruisgang) fresco's van Francisco Bayeu en Maella (1776) aan de zuid- en oostzijde. In de noordoosthoek de Capilla de San Blas (gesloten voor publiek). In een zijvertrek van de 'claustro alto' (bovenste kruisgang), te betreden via de Calle Hombre de Palo, de zgn. Gigantones, bijna 6 m hoge processiebeelden, bekleed met gewaden uit de 18de eeuw.

 

Ten westen van de kathedraal, op. de Plaza Santo Tomé, de kerk Santo Tomé, een voorm. moskee, in de 14de eeuw gerenoveerd door de graaf van Orgaz in gotische stijl, met een mooie toren in Mudéjar-stijl; binnenin de **'Begrafenis van de Graaf van Orgaz', een belangrijk werk

van El Greco (1586). Het kleine jongetje links dat naar de graaf wijst, is het zoontje van El Greco. Op het papiertje in zijn jaszak staan naam en leeftijd: Jorge Manuel. De enige figuur die de beschouwer aankijkt is Greco zelf. - Schuin ten zuiden van de kerk staat het Palacio de Fuensalida (14de/16de eeuw), waarin een klei n Museo de Arte Mudéjar is ondergebracht. - Van de kerk door de Calle del Angel naar het franciscanenklooster *San Juan de los Reyes, gesticht in 1476 als begraafplaats voor de koningen en hun nageslacht, maar pas in de 17de eeuw voltooid. Aan de buitenmuren van de in 1553 begonnen kerk zijn de vele boeien te zien van de uit de Moorse gevangenschap bevrijde christenen. De aangrenzende *kruisgang uit 1504 is een van de mooiste creaties van die laat-gotische stijl in Spanje. Vanaf het terras van het hoofdportaal van de kerk heeft men een weids uitzicht. Beneden ten noordwesten van de kerk staat de dubbele poort Puerta del Cambron ('doornstruik') uit 1102; en verder naar beneden staat in de Veja Baja de Ermita El Cristo de la Vega uit de 4de eeuw, later in Mudéjar

stijl gerenoveerd.

 

Ten zuidwesten van de kerk San Juan en de Puerta del Cambron komt men over de stadsmuur (mooi uikicht) bij de 30 m hoge Puente de San Martin (1212; in 1390 gerenoveerd), vanwaar men een schitterend uitzicht heeft op het ravijn van de Rio Tajo.

 

Ten zuidoosten van San Juan staat de kerk *Santa Maria la Blanca', als synagoge in Mudéjar-stijl gebouwd in de 12de/13de eeuw, sinds 1405 christelijke kerk; prachtig Artesonado-plafond en kapitelen in de vorm van pijnappels met 28 hoefijzerbogen. - Van de kerk over de Plaza de la Juderia, vroeger centrum van de jodenwijk, naar de *Sinagoga del Transito, in 1336 gebouwd in Mudéjarstijl; na de verdrijving van de joden (1492) kwam hij in handen van de Calatrava-ridderorde. Aangrenzend het Museo Sefardi, met een verzameling over cultuur en

geschiedenis van de joden in Spanje, waaronder de Sarcofago de Tarragona met inscriptie in het Hebreeuws, Latijn en Grieks. - lets ten noordoosten van de synagoge staat het Casa El Greco, waar de in Kreta geboren schilder Doménico Theotokopuli, ('El Greco') heeft gewoond en in 161, is gestorven; binnenin meubels en schilderijen van hem e.a. Ten noorden hiervan het Museo el Greco, dat o.a. 20 originele schilderijen van de meester bevat. Ten zuiden van de synagoge de fraaie Paseo del Transito; verderop de Calvario, hoog boven de Rio Tajo.

 

Ten noordwesten van de kathedraal zijn enkele interessante kerken te zien. Door de Calle del Nuncio Viejo naar de Calle Alfonso X; hier staat de kerk San lldefonso met twee torens en barok-façade; binnenin twee werken van El Greco. Niet ver ten westen staat de voorm. kerk  San Roman (13de eeuw) met Moorse toren; in de kerk het Museo Concilios met fresco's uit de tijd waarin het gebouwd werd en een verzameling Westgotische oudheden. Verder naar het noordwesten de in 1576 voltooide kerk Santo Domingo el Antiguo; de altaren bevatten ook schilderijen van El Greco, die hier werd begraven. - Ten noordoosten van San lldefonso staat op de Plaza de San Vicente de voorm. Kerk San Vicente, nu een Museum voor sacrale kunst, met schilderijen vanaf de 17^de eeuw en liturgische voorwerpen. Verder in noordoostelijke richting door de steile Cuesta del Seminario naar beneden naar de Ermita Santo Cristo de la Luz, een kleine voorm. moskee met 9 koepels en zuilen uit een Westgotische kerk; het koor stamt uit de christelijke tijd, met resten van muurschilderingen uit de 12^de eeuw. lets naar beneden de Puerta Cristo de la Luz en de grote poort met twee torens *Puerta del Sol (14de eeuw; Mudéjar-stijl). Rechts de Paseo del Miradero, een promenade met hooggelegen terras, vanwaar men bij helder weer tot aan de Sierra de Gredos kan uitkijken.

Van de Puerta del Sol loopt de Calle Real del Arrabal in noordwestelijke richting naar de lager gelegen voorstad ('arrabal') Santiago met de in Mudéjar-stijl gebouwde kerk Santiago del Arrabal met Moorse kiokketoren. Verderop de dubbele poort Puerta Nueva de Visagra (1550 gerestaureerd). Nu langs de stadsmuur in zuidwestelijke richting naar de naburige Moorse *Puerta Vieja de Visagra (9^de eeuw). - Bij de Puerta Nueva begint de mooie Paseo de Merchan (uitzicht vanaf de westkant die naar de voorstad Las Covachuelas voert, met het Hospital de Tavera (1541); platereske fa9ade; binnenin woonvertrekken in de stijl van de 17^de eeuw, met belangrijke werken van El Greco, Tintoretto, Zurbaran e.a., evenals een getrouwe kopie van de 16de-eeuwse apotheek (voor publiek gesloten). In de kerk het grafmonument van de stichter, aartsbisschop Juan de Tavera, gemaakt door Berruguete (1561). In een nis, doorgaans met een gordijn afgesloten, bevindt zich één van de merkwaardigste schilderijen van Spanje: een vrouw, voorzien van weelderige baard, geeft haar kind de borst. Op de achtergrond staat haar man, rechts op het doek een uitgebreide toelichting. Het schilderij stamt uit 1631 en is van Ribera.

 

Van de Plaza de Zocodover voert zuidelijk de Cuesta del Alcázar naar de Alcázar, gelegen op het hoogste punt van de stad op de plaats van een Romeinse citadel; sinds 1882 was daar de militaire academie gevestigd; tijdens de Spaanse burgeroorlog werd hij 68 dagen lang verdedigd.  

 

Ten oosten van de Zocodover bereikt men door de Moorse Arco de la Sangre het voormalige Hospital de Santa Cruz, in 15de/16de eeuw door Enrique de Egas in renaissancestijl gebouwd, met vroegplateresk portaal; in het boogveld van het portaal ziet u de stichter van het tehuis voor zieken en weeskinderen: kardinaal Mendoza, aartsbisschop van Toledo, die voor een kruis knielt. Het kruis wordt vastgehouden door de H. Helena, moeder van keizer Constantijn, die het kruis waaraan Jezus had gehangen, op een wonderlijke manier drie eeuwen na de gebeurtenis terugvond. Verder wordt Mendoza vergezeld door Petrus (sleutels) en Paulus (altijd met een ietwat kalend voorhoofd) en twee knielende pages. Binnenin het Museo Santa Cruz, met prehistorische, Romeinse en Westgotische vondsten, gobelins uit Brussel en schilderijen, waaronder meer dan 20 doeken van EI Greco, verder van Ribera, Murillo e.a. Vanaf het Hospital oostelijk naar beneden ligt de Puente de Alcántara (niet voor auto's), die de Rio Tajo kruist, oorspronkelijk een Romeins bouwwerk, door de Moren in 866 volledig gerenoveerd, in zijn tegenwoordige gedaante hoofdzakelijk uit de 13^e en 14^e eeuw. Bij het westelijke eind de in 1484 gebouwde poorttoren Puerta de Alcántara, bij het oostelijke eind een barokpoort (1721). Van de brug een schitterend uitzicht over de stad en de Alcázar. Stroomafwaarts de in 1933 gebouwde Puente Nuevo en resten van de Acueducto Romano. Hoog boven de

Linkeroever ligt het Castillo de San Servando uit de 11de eeuw, tegenwoordig een kostschool.

 

 

De gehele stad Toledo staat sinds 1986 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.  

 

Puente de Alcántara

Rio Tajo

El Alcázar

La Ciudad Real

La Catedral

El Centro

Vista general

Brugge wordt ook wel het Venetië van het noorden genoemd,tezamen met Amsterdam en Stockholm, uiteraard vanwege de vele grachten in deze steden.

Maar weet je ook dat de stad Brugge in het Spaans "Brujas" heet en dat dat "heksen" betekent?  Brugge is dus en behekste stad. Wees daarom op je hoede als je er bent en vraag van tevoren naar de prijs van koffie en broodjes zodat je niet van je stoel valt van schrik als de rekening gepresenteerd wordt.

Brugge en Gent (Gante in het Spaans) zijn mooie, oude steden met een kloppend hart en doorleefde ziel. Alleen al de prachtige gebouwen zijn de moeite waard om er een dag of wat aan te besteden.

Ga met de auto naar een plaats even over de grens met België, parkeer je auto op een vrije plek en ga met de trein naar je plaats van bestemming. Reizen met de trein is spotgoedkoop in België.

Wist je trouwens dat Vlamingen "Flamencos" zijn in het Spaans?

Spanje heeft relaties met Vlaanderen. Carlos I haalde voor de koren in de kerken vele cantors uit Vlaanderen. Deze hadden de sympathie van de Spanjaarden en werden flamencos genoemd. Opvallend is ook de link "cantor" (Latijnse zanger) en "cantaor" (flamenco zanger).
De naar Vlaanderen uitgeweken, verdreven joden werden herinnerd als een volk dat gereciteerde teksten in hun synagogen zong. Dit gold ook voor de Moren in hun moskeeën. In de aan Spanje tot 1648 gelieerde Vlaamse gebieden bestonden opvallende liederen die werden gekend als “cantos de los flamencos” (gezangen van de Vlamingen). Mogelijk werden deze door dienstdoende Spaanse soldaten uit de lage landen meegenomen.

In vroegere tijden waren de bewoners van het Iberisch schiereiland bijna allemaal analfabeet en hadden geen flauw idee waar Vlaanderen, Holland of Duitsland lag. De grenzen lagen ook heel anders dan nu. Er is daardoor veel verwarring ontstaan bij de benaming van een en ander. Helemaal terug te herleiden waarom en waardoor bepaalde namen zijn gegeven is nauwelijks mogelijk maar opvallend is wel dat in België al eeuwenlang veel mensen wonen met een Spaanse achternaam. Maar ja, het Holland en Vlaanderen van toen hebben heel lang geleefd onder Spaans bestuur en niet alle Spanjaarden zijn destijds, na het tekenen van de Vrede van Munster in 1648 teruggegaan naar het vaderland Spanje. 

 

John van der Linde heeft mijn aanvraag gehonoreerd en inmiddels is mijn gekozen liedje op zijn space te horen. Het is "Eres Tu" en wordt gezongen door de Spaanse groep "Mocedades". De uitvoering is die van het Eurovisie Songfestival 1973.

 

Op de space van John staat ook het curriculum vitae van de groep.

 

Om enig inzicht te krijgen waarover het liedje gaat, heb ik hieronder de tekst in het Spaans en de vertaling in het Nederlands gezet. Het is een poëtisch liefdesliedje en poëzie vertalen kan bijna nooit letterlijk dus ik heb me enkele dichterlijke vrijheden gepermitteerd om het in het Nederlands begrijpelijk te maken.

 

Mocedades betekent overigens: jongeren, jeugdigen.

 

 

Una promesa eres tu, eres tú                       Een belofte ben jij, ben jij

Como una mañana de verano                      Als een ochtend in de zomer
Como una sonrisa eres tu, eres tú                Als een glimlach ben jij, ben jij

Así, así, eres tú                                            Zo een, zo een ben jij

Toda mi esperanza eres tu, eres tú              Al mijn hoop ben jij, ben jij
Como lluvia fresca en mis manos                 Als verse regen in mijn handen
Como fuerte brisa eres tú, eres tú                Als een sterke bries ben jij, bij jij

Así, así, eres tú                                            Zo een, zo een ben jij

Eres tú... como el agua de mi fuente            Jij bent als het water van mijn bron
Eres tú... el fuego de mi hogar                     Jij bent het vuur van mijn haard   
Eres tú... como el fuego de mi hoguera        Jij bent de warmte van mijn kampvuur
Eres tú... el trígo de mi pan                          Jij bent het koren van mijn brood

Algo así eres tú... uh, uh                              Zoiets ben jij, jij…uh, uh
Algo así como el fuego de mi hoguera...       Zoiets als de warmte van het kampvuur
Algo así eres tú... uh, uh                              Zoiets ben jij, ben jij…uh, uh
Mi vida algo así eres tú                                Mijn leven, zoiets ben jij

Como una poema eres tú, eres tú               Als een gedicht ben jij, ben jij
Como una guitarra en la noche                    Als gitaarspel in de nacht
Todo mi horizonte, eres tú, eres tú              Heel mijn horizon ben jij, ben jij

Así...así, eres tú...                                       Zo een, zo een, ben jij... ben jij

 

http://www.youtube.com/watch?v=FfX-KSbfIz0

Vorige week moest ik voor enkele dagen naar mijn geboortestreek en Éleana (van IAMAI) wilde met mij mee. Ze was benieuwd naar waar ik vandaan kom en was nog nooit in Spanje geweest. Ik ben al een tijdje bevriend met Éleana en het leek me wel leuk om haar mee te nemen. Alleen reizen is trouwens geen bal aan. Dus gingen wij vorige week vol goede moed op reis. Helemaal vlekkeloos is die reis niet verlopen want boven Wallonië kwamen wij in aanvaring met een kolonie ganzen. Ze "gakten" er op los en we werden er dol van maar ze leken niet van onze zijde te wijken en daardoor kwamen wij niet meer vooruit. Dus moesten we landen en een noodlanding maken betekent dat je niet op zachte bodem aanstuurt maar terechtkomt op de plek die je zelf niet hebt uitgezocht. In dit geval de autoweg Brussel-Parijs. Uit alle macht hebben we getracht langs de weg te komen en niet op de weg en dat is ternauwernood gelukt. Maar je begrijpt dat we daarbij nogal wat bekijks hadden. Chauffeurs keken in opperste verbazing naar ons en niet meer op de weg en daar ging het van kleng boem pats, het werd een kop-staart-botsing zoals België 'm niet eerder heeft gehad. Binnen de kortste keren kwamen er allemaal tatutatu's met blauwe zwaailichten aangereden maar ook zij wreven hun ogen uit toen ze ons zagen staan.

Er lagen naast ons een paar dode ganzen, onze katten zaten luidkeels te miauwen in de kleine mandjes op de bezems en wijzelf zagen er verfomfaaid uit. Éleana had een lange scheur in haar cape en mijn lange rok was aan een struik blijven hangen. Gelukkig had in ook nog een dikke maillot aan en daarover een broek dus koud had ik het niet. Daar stonden we dan. Politiemannen kwamen naar ons toe en vroegen wat we daar deden, of we niet wisten dat je je als voetganger niet op de snelweg mag begeven. Tja, hoe red je je daar uit? Het beste kun je net doen of je hen niet verstaat. Éleana en ik keken elkaar even aan en we wisten meteen wat we bedoelden. Zij begon in het Gaèdhlig te praten en ik in het Spaans en we bleven maar kletsen en door elkaar heen praten. Intussen was de file steeds langer geworden en er werd luid getoeterd want de automobilisten wilden verder. De politiemensen gingen toen aan de gang maar 2 jonge agenten moesten op ons passen. Dat vonden wij prachtig want die twee jonge mannen konden wij met gemak aan. Dus pakten wij onze bezems op, stopten allebei een dode gans onder onze cape en wilden opstappen. "Waar gaan jullie naartoe"? vroeg een van de agentjes. "Naar Extremadura" zei ik, "dat ligt in Spanje".

"En hoe gaan jullie daar naartoe"?  vroeg slimbo met een lachje op zijn gezicht dat me niet aanstond. "Op de bezem, bijgoochem", zei Éleana. 'Watte"??? riep slimbo hard. "Op de bezem" brulde ik. Zijn ogen werden groot en hij zei "maar alleen heksen doen dat toch???" Op dat moment kreeg Éleana er genoeg van en stapte op de bezem. "Inderdaad" zei ze, "kijk maar, zo doen heksen dat". Ze had haar ene voet er nog niet opgezet of een van de agenten pakte haar vast om te verhinderen dat ze weg zou gaan. Maar dat had hij beter niet kunnen doen want Éleana pakte de gans en gaf hem er een draai mee om zijn oren waardoor hij op zijn rug in het gras viel, zijn mond wagenwijd opengesperd. Zijn collega probeerde haar toen te pakken maar ze stond al met de gans in de aanslag dus kwam hij op mij af en op het moment dat hij me wilde vastpakken, gaf ik hem een kruisje en daar lag nummer 2 kermend in het gras. Een tweede mond zakte van verbazing open. "Wij gaan er vandoor, heren anders komen we nooit in Spanje" zeiden wij en stapten op de bezem. Een van de mannen was net weer overeind geklauterd, keek naar ons, zag ons een stukje opstijgen, zijn mond zakte weer open en toen lag hij opnieuw op zijn rug maar nu uit eigen vrije wil. Hij was zowat flauwgevallen. Hij geloofde zijn ogen niet. Het leuke van alles is dat als hij het thuis vertelt, geen mens hem gelooft. 

In Zuid-Frankrijk, in Biarritz om precies te zijn, zijn we even gedaald omdat we honger hadden gekregen. Het was ook best koud en we wilden ons even opwarmen voor we aan het laatste stuk zouden beginnen. We hadden een paar mensenmensenkleren bij ons en we gingen een restaurant binnen. We bestelden iets te eten en daarop wachtend namen we een glaasje fris. Ja, ook op de bezem is alcohol niet toegestaan. Terwijl we gezellig zaten te babbelen, kwamen er twee gemaskerde mannen binnen en schreeuwden dat ze geld wilden en alle juwelen van de gasten. Wat krijgen we nou??? dachten wij. Dit konden wij natuurlijk niet over onze kant laten gaan. We lieten ze rustig hun gang gaan want we wilden geen vechtpartijen in de zaak en op een gegeven moment stonden ze voor ons tafeltje. "Je geld en je juwelen" zei een van de kerels bits. "Wij hebben geen geld en geen juwelen", zei ik. "We hebben zelfs geen geld om hier te betalen", zei Éleana, "dus hoepel maar lekker op". Maar dat geloofden ze natuurlijk niet en op dat moment kregen ze gloeiend de pest in en wilden ze ons met geweld ons geld afnemen. Maar terwijl hij zijn hand ophief, had ik een spreuk over hem uitgeroepen en daar bleef hij staan, met zijn hand in de aanslag, als een zoutpilaar. Hij kon zich absoluut niet meer bewegen. Zijn maat keek ernaar en zei "Hou op met die flauwekul Alain, pak de poen van die wijven en laten we wegwezen". Maar het lukte genoemde man natuurlijk niet. De tweede ging aan zijn maat sjorren en merkte dat hij echt niet kon bewegen en werd toen een beetje bang en  wilde wegrennen maar op dat moment stak Éleana haar voet uit en daar lag nummer 2, als een omgevallen zoutpilaar. De gasten en het personeel stonden verdwaasd te kijken met open monden maar kwamen toen in aktie. Er werden touwen gehaald en de mannen werden aan elkaar gebonden. Ieder pakte weer zijn eigen spullen en geld en daarna wilden ze de gendarmerie bellen maar wij vroegen of dat ook na het eten kon, want anders zou ieders eten koud worden en zo. Daar trapten ze in, maar wij zeiden het alleen maar omdat we geen trek hadden in politie. Getuigen genoeg die konden zeggen hoe het was gegaan. Dus wij lekker smikkelen en smullen en je begrijpt het al: we hoefden geen cent te betalen en we kregen ieder nog een fles heerlijke Cabernet Sauvignon mee.

Maar met 2 ganzen en 2 flessen wijn extra op de bezem, werd het een tikkeltje lastig de bezem besturen maar uiteindelijk kwamen we ongedeerd in Cabeza del Buey, Extremadura aan. De familie zat al met smart op ons te wachten en Éleana werd binnengehaald alsof ze the prodigal daughter was. Ze was verrast en opgetogen over zoveel gastvrijheid. Ja Éleana, España is niet voor niets al bijna 40 jaar numero uno del mundo por turismo. Dat is mede te danken aan de gastvrijheid van de Spanjaard.

De volgende drie dagen heb ik haar "mi tierra" -mijn land- laten zien en ze was verrukt over wat ze zag: de ruige natuur, de meren, de zandverstuivingen, de bergdorpjes, de vrolijke provinciestadjes en vooral "la gente", de mensen. Overal waar ze kwam, werd ze binnengehaald en vroeg men honderduit. Ze spreekt geen Spaans maar ik was er natuurlijk om te vertalen. Inmiddels kent ze al aardig wat woordjes want ze is van plan vaker met me mee te gaan. Zoals ik erover denk het volgende feest met de heksen van IAMAI te vieren in hun geboorteland Schotland, dat land moet ook ontembaar zijn en een overweldigende natuur hebben. Ik ben benieuwd.

Branachkelly here I come!!!

 

En dan nog dit: de ganzen smaakten verrukkelijk en de wijn was heerlijk!

 

Valeriana

 

Éleana, Gabriela en ik                      Hier logeerden we.